به صبورترین و مهربون ترین آدم دنیا

به آرش گلم

وقتی که شانه هایم زیر بار حادثه می خواست بشکند

یک لحظه از خیال پریشان من گذشت:

« بر شانه های تو  ».

بر شانه های تو اگر می شد سری بگذارم وین بغض درد را

از تنگنای سینه بر آرم به های های...

آن جان پناه مهر

شاید اگر که می توانست

از این بار مصیبت سنگین آسوده ام کند.

                                                       فریدون مشیری

نوشته شده در چهارشنبه 2 اسفند 1385 و 10:02 ق.ظ توسط نینا

ویرایش شده در - و -